Wie wij zijn

BloglovintwitterfacebookInstagramBlijf altijd op de hoogte van Kwalinair via social media!!

 

Wie wij zijn

Mijn naam is Jeff

DSCN1760

Als kind was het al snel duidelijk dat ik gek was op eten en daar ook nog eens graag mee bezig.
In restaurants was ik (volgens de verhalen) al van kleins af aan in de keuken te vinden
door mijn nieuwsgierigheid naar de keuken en de gerechten, waardoor ik regelmatig bij koks de tijd heb doorgebracht op de werkbank.
Zat ik niet in de keuken dan zocht ik al jong de vreemdste gerechten uit op de menukaart om vervolgens uit te proberen omdat ik het simpelweg nog niet kende. (wat uiteraard gekke gezichten bracht bij de bediening en bij m’n ouders)

Mijn ouders hebben 25 jaar lang een Theater / Partycentrum gehad waar ik als kind vrijwel dagelijks aanwezig was en al jong begon als de stoelenzetter in de theater-zaal.

Op latere leeftijd ging ik werken als bediening-medewerker maar groeide stiekem langzaam richting de keuken, door bijvoorbeeld bij voorstellingen de huzaren “slaatjes”, broodjes haring, broodjes tartaar en andere snacks klaar te maken .

Uiteindelijk besloot ik een koksopleiding te gaan volgen en heb ik tussendoor een heleboel verschillende ervaringen opgedaan.
Dit was van eetcafés naar luxere bistro’s en uiteindelijk het hogere niveau.

uiteindelijk ben ik bij een uit-eten-club beland genaamd:
“De Eikels”

In een van die restaurants ben ik uiteindelijk bij een Uit-eten-club beland genaamd:
“De Eikels”
wat staat voor: Eten In Klubverband En Lekker Suipen
Juist, je raad het al, het gaat om eten en drank, niet om de spelling 😉
We gaan nog regelmatig uit eten en bezoeken restaurants van normaal niveau met een uitdagende kaart tot Michelin sterren restaurants. (afhankelijk van de spaarpauze uiteraard)

Tijdens de koks opleiding worstelde ik soms wel met de gedachte of dit nou precies was wat ik voor ogen had, maar toch ben ik met volle passie doorgegaan.

wilde ik juist niet liever die persoon aan de tafel zijn???!

 

Tussendoor kwamen de plannen om van het eigen bedrijf, het restaurant uit te breiden en het partycentrum een culinaire boost te geven.
Dus besloot ik uiteindelijk om fulltime in ons eigen bedrijf te gaan werken en heb daar de functie:
chef-kok / assistent manager bekleed.

Tijdens een stage voor gastvrouw in ons bedrijf, is de gastvrouw uiteindelijk na een
aantal jaar mijn vrouw geworden.
(Het leukste deel is nog dat ik in het begin haar leermeester ben geweest.)
Vandaar dat deze rubriek ook de naam “wij” draagt, want zonder haar adviezen, het meedenken en de support zat ik dit nu niet te schrijven.
Roxy heeft ook een enorme kijk op de gastvrijheid en helpt mij enorm, door alles samen na te bespreken waarna ik het kan gebruiken in de blogs.

Het samenwerken in het bedrijf was leuk, maar het waren hele lange dagen en hele lange weken en m’n sociale leven stond vanzelf bijna op 0 %.
Toen vanwege gezondheidsredenen besloten werd dat mijn moeder niet meer kon werken in het bedrijf en iemand het zou moeten overnemen, hebben mijn vrouw en ik uiteindelijk besloten dat toch niet te doen,
omdat we het zelf al eigenlijk zat waren om zoveel tijd en energie in het bedrijf te steken, plus dat het toch niet helemaal was zoals wij het in gedachte hadden.

Na nog kort in dienst te zijn geweest bij een ander restaurant.
besloot ik een hele andere kant op te gaan en solliciteerde bij een Linoleum fabriek.
Daar heb ik uiteindelijk doordat ik (blijkbaar) aanleg heb voor allergieën een allergie voor Jute opgelopen
waardoor ik door opstand van mijn lichaam uiteindelijk voor enorm veel dingen allergisch ben geraakt
(denk aan schoonmaakmiddelen / rubber / latex / verzorgingsproducten etc etc..) en dus het werk in de keuken niet meer zou kunnen doen.

Dan maar weer solliciteren en zo kwam ik uiteindelijk terecht bij een sanitairwinkel als verkoper waar ik na 9 maanden bedrijfsleider werd van een kleine vestiging en inmiddels verantwoordelijk ben geworden voor twee van de grootste filialen.
Totaal iets anders maar ook weer erg leuk om te doen.

Ik zal nooit meer kok worden, het is niet eens meer mogelijk door de allergieën maar
toch is de passie voor eten en drinken er altijd gebleven en dat zal ook niet veranderen.

Dus beschouw ik mezelf nu maar als Part-time-levensgenieter
en als ik dan ergens zit te eten of gewoon op een heel mooi plekje ben en daar is iets culinairs of een leuke bar dan wil ik dat zo graag delen met anderen , maar ook als dat nodig is mijn/ onze kritische blik hierover geven.
Of jullie het leuk vinden zullen we vanzelf achter komen maar het is voor mij altijd een droom geweest om voor een culinair blad o.i.d te mogen schrijven. (dus waarom niet zelf beginnen)
Ik liep al zo lang te twijfelen om een blog te maken, tot ik laatst de zelfde tip kreeg en ik het gewoon besloot te doen.
Maar genoeg over mij nu……….veel plezier op de website!

 

Advertenties